Evet kendimden nefret ediyorum. Bunun sebebini her zaman istediğim hayata olan uzaklığıma bağlıyorum. Gecenin üçü ve ben kütüphanede lanet vizelerim için sabahlarken bir şeyle karşılaştım. Evet aklımın başına gelmesi için bütün ortam yukarıdaki(!) Tarafından bu gün için ayarlandı. Dışarı çıktım ve gökyüzü yine benim yerime bu sefer mayıs ayında birkaç saniyeliğine ağladı. Ne var biliyor musunuz? Ulaşmak istediğim her şeye imkansız damgası vurarak vazgeçmek benim bütün problemim. Ne ile karşılaştığıma gelecek olursak; lise yıllarımda imkansız deyipte uğruna çabalamadığım ve vaz geçtiğim bir şeyi benimle tamamen aynı şartlar altında elde etmiş birini gördüm. lütfen yanlış anlamayın bu kıskançlık değil. Sadece kendimden neden nefret ettiğimi böyle saçma bir olaylar silsilesinde anlamama ve tir tir titrememe ve nefret katsayımın artmasına sebep olduğu için kızgınım. Çok kızgınım. Şu an bir kedi olup, bir köpeğin yemi olmak istiyorum. Ve Tanrı'ya yine yıldızımı çalıp, köpeklerini üzerime saldığı için çok teşekkür ediyorum.