20 Temmuz 2014 Pazar

  Sürekli gözyaşı dökmesine kızmayın bu adamın, asiliğine, umursamazlığına, sinirine kızmayın. Bir sebebi olmadığına ağlar bazıları..


11 Temmuz 2014 Cuma

I see dead people

"Bence insan bilinci evrimde trajik bir şekilde ilerledi, çok fazla bilinçlendik. Doğa, kendinden bağımsız bir bakış açısı yarattı, bizler doğa kanunlarına göre var olmaması gereken yaratıklarız. Hepimiz bir yanılsama içindeyken, duyusal deneyimler ve hislerin gelişimi sayesinde birey olduğumuzu sanan fakat aslında bir hiç olan bireyleriz.
   Bence türümüzün yapması gereken onurlu davranış, programlanmamızı reddedip üremeyi durdurmak ve hep birlikte soyumuzu tüketerek kardeşçe bu haksızlığa son vermektir." -True Detective


9 Haziran 2014 Pazartesi

13

     

 Arkadaşlar gider, kardeşlik biter. Bunlar çok olasıdır hatta kesin bile olabilir. Güzel olan her şeyin biteceğine dair bir inancım var benim. Gün gelir en çok eğlendiğin, yanında en mutlu olduğun insanı LAPS diye kaybedebilirsin. Buna alıştır kendini. Birine alışmaktan daha iyidir. Bence her şeyin biteceğine dair bir inancı beslemek; bittikten sonra akıtacağın gözyaşlarını takside bölmek gibi bir şey. E "kardeşim o kadar taksidi biriktirmek kafayı yedirtir" dediğinizi duyar gibiyim. Tabii ki bu kadar şeye sahip olmamak en iyisidir. Sonraa.. Birinin anısını sabitlemeyin. "Ben ilk Canıtın ile X-Man'e gittim o zaman bütün seriyi onunla izlemeliyim" "Ben her sabah Sebastiyanla parkta kahvaltı yapardım başka kimle sabah parkta kahvaltı yapabilim ki?" yapmayın dostlarım. Bunlar geçici şeyler. Acı verir sadece.. Putlaştırmayın hiç bir eşyanızı da. Lanetler yağmasın ki ben bir kolyeyi böyle bir şeyler yaptım. Saçmalayacağım çünkü bu blogda az saçmalamadım ben. Benim bir kolyem vardı evet ben buna öyle anlamlar yükledim, öyle anlamlar yükledim ki, sanki hayatımda kötü giden her şeyi düzeltebilirmişçesine inandım ama. Bu kayboldu ve tahmin edebileceğiniz üzere her şeyin daha kötüye gideceğine inandım. Buldu biri kolyemi. Verdi bana. Çok minnettarım ancak, artık ne o kolyemin, ne de başka bir şeyin hayatımı düzelteceğine inanmıyorum. "Neyim var? Amanallahım yoksa kanser mi oldum?" tabii ki hayır. Sadece, herkesin "en kötü"sü farklıdır. Umarım anlarsınız bu söylediğimi. Yaşayabileceğim en kötü şeyi yaşıyorum şu sıralar. Bilen 3-5 kişi için söylüyorum; Mavi Kuş'um bana sırtını döndü.
       Neyse özel hayatıma girmemin manası yok şu an. Sadece; belki karamsar şeyler söylediklerim. Benim asla yapmadığım şeylermiş gibi anlattım ama, galiba içimde bütün insanlığa yetecek sevgi var ve kimsenin bana verecek sevgisi yok.

      "Kaçta okuduğunuz umrumda değil ben bu yazıyı gece yazıyorum o yüzden hepinize iyi geceler."

8 Şubat 2014 Cumartesi




Keşke ölsen.
  Dünya'nın başına gelmiş en büyük felaket Insanlık'tır.
  İnsanlık yalnızca kendi düzenini yaratır ve bu düzene uymayan insanları bünyesine alıp yok eder. Uymayı reddedecek kadar cesareti olan insanlar ikiye ayrılır. Aptallar ve Farkında Olanlar. Böylece 3 farklı "toplum" oluşur. Tahmin edebileceğiniz üzere "Aptallar" 1. toplum düzeni gereğince kısa sürede sindirilirler. Duygularıyla hareket eden bu "Aptallar" ki bahsetmek istediğim kişisel duygular değil. Şu aptal "İnsani Duygular"dan bahsediyorum. Peki nedir bu "İnsani Duygular"? Aşk gibi, sahip olma güdüsü gibi ve tabii ki -yaratılıştan beri gelen- savaş-kaç mekanizması gibi. Yaratılıştan gelen dediğim bu "savaş-kaç" mekanizması tabii ki doğal mekanizma değil. Gerçek anlamda savaşlardan, sığınmaktan hatta biraz daha açarsam: savaşma ve doğal olarak sığınma isteğinden bahsediyorum.
   Neyse; işte bu aptallar sadece 1. toplum insanlarına ihtiyaç duyarlar. Cinsel ilişkiye, arkadaşlığa, eğitime(!) hatta kapitalizme
  Hadi geçelim şu toplum düzenini. Geleliiim; BETONLARA.
 Çok çok sevdiğim bir şarkıda (çevirisi şu şekilde) "kaçmam gerek adamım çünkü bu duvarlar Güneş'i kapatıyorlar." Evet binalar. Her zaman daha lüksünü, daha büyüğünü inşa etmek zorunda olduğumuz (!) şu binalar. Asla yetmiyor değil mi? Binalar inşa ediyoruz. Yetmiyormuş gibi bunun için ağaçların ve daha birçok doğal organizmanın olduğu arazileri seçiyoruz. Sadece bizler, İnsanlar önemliyiz değil mi. En akıllı varlıklar(!). Evet sokak köpeklerine sentetik mama veren gerizekalılar siz de böyle düşünüyorsunuz. Yaptığınız tek şey: meydanlara çıkıp, o dev kağıttan/kartondan pankartların üzerine "Ağaçları kesmeyin!", "Hayvanları koruyun!" tipi şeyler yazmak. O hiçbir şeye yaramayan aktivistliğin yalnızca zaman kaybı. Belirtmek istedim.
  Keşke ölsen.
  Emre Yılmaz diye bir yazar şöyle bir şey yazmıştı: "Dünya'nın kanseri işadamlarıdır. Çünkü yalnızca kanser hücreleri yaşadıkları organizmayı harap ederek çoğalırlar." Kesinlikle bir lafım yok. Tek kitabıyla beni çok etkileyen, kapitalizmin yüksek basamaklarında oturan adam o.
  Keşke ölsen.
   Ben şöyle küçük bir değişiklikle bu nefret dolu yazımı bitirmek istiyorum:
   "Dünyanın kanseri İnsanlar'dır."

25 Ocak 2014 Cumartesi

Rüya Günlügü


   
    Hayalperest bir kız çocuğu. Her akşam annesinin yanağından öpüp odasına kaçan kız yorganın altına girdiğinde yastığının altından minik fenerini çıkartır, güzel kitaplar okurdu. Kitaplar öyle güzel şeylerden bahsederdi ki küçük kız her gece rüyalarında ormanlarda kaybolur, yıldızları seyreder, küçük beylere aşık olurdu. Kitaplarını hep yorganının altında okurdu çünkü eğer kitapları başka biri görürse, okuduğu cümleleri başka birileri okursa gece rüyalarında uzaklara gidemeyeceğinden korkardı. Rüyalarını da yazardı hep. Herkesten önce uyanır, masasından küçük, mavi defterini alır, yine yorganının altına girer orada yazardı. Öyle güzel rüyalardı ki bunlar, öyle paylaşılmazdı ki, hep kendine saklaması gerektiğini düşünürdü. Öyle de yaptı.       
    Sokağa tek başına çıkıp, geç saatlere kadar istediğini yapabilecek yaşa geldiğinde rüyaları seyrelmişti artık. Defterini ileride toz tutacak raflara kaldırdı. Yıllar sonra küçük kız evinden uzaklaştı. Uzun süre geri dönmedi. Rüyaları da ona dönmedi. Eve dönüp defteri bulmaya karar verdi. Unutulmuş raflardan birine elini atınca o küçük defter eline geldi. Eski günlerdeki gibi yorganın altına girdi. Fenerini eline alıp okumaya başladı. Ona o kadar uzak gelen rüyaların imkansız olmadığını fark etmişti. Tekrar o rüyalarını saklayan küçük kız olmuştu. O dopdolu defter biterken gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Söz verdi kendine. Rüyalarını yaşamadan hiçbir yere gitmeyecekti.