Arkadaşlar gider, kardeşlik biter. Bunlar çok olasıdır hatta kesin bile olabilir. Güzel olan her şeyin biteceğine dair bir inancım var benim. Gün gelir en çok eğlendiğin, yanında en mutlu olduğun insanı LAPS diye kaybedebilirsin. Buna alıştır kendini. Birine alışmaktan daha iyidir. Bence her şeyin biteceğine dair bir inancı beslemek; bittikten sonra akıtacağın gözyaşlarını takside bölmek gibi bir şey. E "kardeşim o kadar taksidi biriktirmek kafayı yedirtir" dediğinizi duyar gibiyim. Tabii ki bu kadar şeye sahip olmamak en iyisidir. Sonraa.. Birinin anısını sabitlemeyin. "Ben ilk Canıtın ile X-Man'e gittim o zaman bütün seriyi onunla izlemeliyim" "Ben her sabah Sebastiyanla parkta kahvaltı yapardım başka kimle sabah parkta kahvaltı yapabilim ki?" yapmayın dostlarım. Bunlar geçici şeyler. Acı verir sadece.. Putlaştırmayın hiç bir eşyanızı da. Lanetler yağmasın ki ben bir kolyeyi böyle bir şeyler yaptım. Saçmalayacağım çünkü bu blogda az saçmalamadım ben. Benim bir kolyem vardı evet ben buna öyle anlamlar yükledim, öyle anlamlar yükledim ki, sanki hayatımda kötü giden her şeyi düzeltebilirmişçesine inandım ama. Bu kayboldu ve tahmin edebileceğiniz üzere her şeyin daha kötüye gideceğine inandım. Buldu biri kolyemi. Verdi bana. Çok minnettarım ancak, artık ne o kolyemin, ne de başka bir şeyin hayatımı düzelteceğine inanmıyorum. "Neyim var? Amanallahım yoksa kanser mi oldum?" tabii ki hayır. Sadece, herkesin "en kötü"sü farklıdır. Umarım anlarsınız bu söylediğimi. Yaşayabileceğim en kötü şeyi yaşıyorum şu sıralar. Bilen 3-5 kişi için söylüyorum; Mavi Kuş'um bana sırtını döndü.
Neyse özel hayatıma girmemin manası yok şu an. Sadece; belki karamsar şeyler söylediklerim. Benim asla yapmadığım şeylermiş gibi anlattım ama, galiba içimde bütün insanlığa yetecek sevgi var ve kimsenin bana verecek sevgisi yok.
"Kaçta okuduğunuz umrumda değil ben bu yazıyı gece yazıyorum o yüzden hepinize iyi geceler."
