Çünkü; yorulanlara böyle olur.

  Hiç yorulduğunuzu hissettiniz mi?
  Tabii ki bahsettiğim yorgunluk fiziksel yorgunluk değil. İnsan öyle bir raddeye geliyor ki; hiçbir şey düşünmek, hiçbir şey yapmak istemiyor.
  İnsan hiçbir şeye enerjisi kalmadığında, kimseyi dinlemek istemediğinde, kimseyle konuşmak istemediğinde çok yorulduğunu anlıyor. Çok şey sebep olabiliyor yorgunluğa. İnsanlar seni anlamayınca yorulursun. Sen bir şeyleri anlamamaya başladığında da yorulursun.
  Bazen bir şarkı bile yorabiliyor insanı. Ne kahve, ne sıcak bir duş, ne de uyku alabiliyor yorgunluğunu. Her şeyden uzaklaşmak istiyorsun. Derslerden/işlerden, arkadaşlardan, müzikten.. Evet müzikten bile uzaklaşmak istiyorsun.
  Yorulmayan, konuşmaya çalışan insanlara şaşırır oluyorsun. Kendimi net ifade edebiliyor muyum bilmiyorum. Cümle bile kuramıyorum. Tıkanıyorum.

 "İşte bu. Sıfır noktası."

Raein

"...değişik bir hayvan tıkanıyor göğüslerimde

menşei cam çocukların haysiyetiyle

pasiflora anlamında tiren koşayım

koşayım filmlerin adı bu olsun

şehre lacivert bir ceket gibi yakışsın yağmur..."

Ben de fotoğraflar çektim size; bakın ne kadar yakışmış.

There's letters in your coat

   
Çok çirkin olmalısın. O kadar çirkin olmalısın ki, çirkinliğini telafi etmek için çok güzel bir kalp yapmalısın kendine. O kadar çirkin olmalısın ki, herkesin neden senden nefret ettiğini anlamalısın. Lanetlendiğini düşünecek kadar inançlı, küfür edebilecek kadar inançsız olmalısın. Aşık olmalısın, deli gibi aşık olmalısın. O güzel kalbin parçalanana kadar aşık olmalısın.  Aşkını içine atmalı, kimseye söylememelisin. Bırak içine sıkışıp kalsın.
   Çok çirkin olmalısın. Güzel insanlardan nefret edecek kadar,  annene seni doğurduğu için kızacak kadar. Çevrendeki bütün aynaları parçalayacak kadar.
   Sonunda; çok uzaklara gitmelisin. Bir dağın zirvesine çıkmalı, bir yaratık gibi yaşamalısın. Yaratık gibi ölmelisin. İçinde sıkışıp kalmış aşkınla, kendi efsanen olmalısın. Çünkü çok güzel bir kalbin var. Kimseyle paylaşmamalısın. O'nu Tanrı'dan bile saklamalısın.