Çok bunaldığımı hissediyorum şu aralar. "Sınav yaklaşıyor ondandır" diyemiyorum. Çünkü olmadığını biliyorum. Yanımdaki insanlara da güvenemiyorum. Sanki hepsi kendi çıkarları için yanımda. Öyle hissediyorum. Meleklerim gitmiş. Yoklar artık. Artık sadece ailemi istiyorum. Ablamı istiyorum. Üniversiteyi kazanıp gitmek, uzun bir süre geri dönmemek istiyorum. Yeni bir hayat istiyorum. Ütopyam. Ütopyam'ı geri istiyorum.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum ama birilerine güvenmek istiyorum. yakınlarımın benden uzaklaştığını görmek istemiyorum. Bu psikolojiden nasıl kurtulacağımı da bilmiyorum. Şu an sadece birilerinin beni buradan uzaklaştırması gerekiyor. Sadece bir dosta ihtiyacım var. Gerçek bir dosta. Güvenebileceğim herhangi bir dosta. Hani bir söz var ya: "bir gün gelir seni hiç tanımayan birine tüm hayatını anlatmak istersin" diye. Tam bu durumdayım işte. Beni dinleyeceklerini bilsem çıkıp yolda gördüğüm biriyle konuşacağım. Fakat biliyorum işte beni dinlemeyecekler. Ayrıca şu an yapmak istediğim tek bir şey daha var. Birinin omzuna yaslanıp gözlerim şişinceye kadar ağlamak istiyorum. Ben.. Mavi kuşumu istiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder