17 Nisan 2012 Salı

My fish is a dead now. Whatever...

Bugün benim için çok değerli bir insanı kendi rızamla kaybettim. 

  Akla gelecek ilk soru: Neden? Daha değerli bir insan vardı -Halk arasında: Bambılbi- Pişman mıyım? Bilmiyorum en iyisi bu konuyu kapatayım.
  Diğer bir konuya gelelim. Önceki yazımdaki "Tanrı" bildiğimiz Tanrı değil. Manevi bir şey. Hiç bulaşmayalım.
  İnsanlar neden yalan söylerler anlamıyorum. Bunu yaparak neyi düzelttiklerini de. Bugün verdiğim bir karardır: "Yalan söyleyenlerden nefret ediyorum ve artık yalan söylemeyeceğim." Sırf yalan söyledikleri ve bunu çok iyi yaptıkları için bütün gün hatta bütün hafta düşündüğüm insanlar oldu. Ya artık dürüstler ya da gerçekten iyi yalan söylüyorlar.
  Annem -ders çalışmadığım için- hayatımı kendi ellerimle kararttığımı düşünüyor. Yapım gereği annem söyledi diye ders çalışmam ama annem üzüldüğü için sınıf birincisi bile olabilirim. O melek üzülürse delirebilirim. Derslerimin düşmesinin diğer bir sebebi de kopya çekemiyor olmam. Sınıfımdan kimseyle konuşmuyorum. Cidden hiç arkadaşım yok. E en arkada tek başına oturan biri n'apsın? Neyse artık kopyaya ihtiyacım kalmayacak. Sohbete de. Biliyorum hepimizin insanlara ihtiyacı var ama.. Olmamasına gayret edeceğim. Ha dışarıdan insan gibi görünen ama aslında melek olan çok varlık var çevremde. Hepsine çok teşekkür ederim. Beni kendime getirdikleri için, benim hatalarımı affettikleri için, bana değer verdikleri için, bana katlandıkları için, yanımda oldukları için...
  Bu arada ablama çok kızgınım. Aslında ablama değil, hayat şartlarına çok kızgınım. Ablamı bana vermiyor. Tamam ablamla sorun yaşıyor olabilirim ama bu onsuz yaşamak zorunda olduğum anlamına gelmez. Ben ablamı istiyorum. Bir şey anlatacağımdan değil. Sesini duysam yetecek sanki. Suratına baksam.. Hal hatır sorsam. Özledim ben ablamı. Küçükken hiç tahmin etmediğim bir olayı yaşıyorum şu anda. Ablamı görmeliyim. Aramak istemiyorum evet. Keşke yanımda olsa da hiç bahanemiz olmadan tartışsak yine. Ya da ağabeyimi de ablamı da bir arada görsem yine. Keşke yine evin küçük çocuğu olsam.

 "Küçük çocuk olmak" için çok büyüdüğümü düşünüyor olabilirsiniz. Ablam bana yine "kız kardeşimin gelinliği" dese, ağabeyim: "nabıyon lan sepet" dese, annem yemek için oyundan kaldırsa, babam da hunharca başımı okşasa ben yine "küçük çocuk" olurum. Bir araya geldiğimizde olurum zaten. Hayırlısı. Bazı insanları üst üste koyup, yakmak istiyorum ama birileri bana onları sevebileceğimi söyledi. Yapacağım da.
Sanırım bu emekleyen bir kurbağa. Hem de kırmızı gözlü ağaç kurbağası.
Anlamını hiç bilmiyorum ama hastasıyım. Dinlenilesi. Yazarken bunu dinliyordum.

2 yorum:

  1. Yazıların gerçekten güzel :) bunu da dinlemelisin :) http://www.youtube.com/watch?v=K6u5D-5LWSg

    YanıtlaSil
  2. Teşekkür ederim. Ólafur iyidir. Bir arkadaşım önermişti, çok sevdiğini söylemişti. :)

    YanıtlaSil