Ütopyamda bir misafirim vardı geçen günlerde. İlkti. Birlikte bir fidan dikmiştik. Ona sadece "toprağı at" dedim. "Gerisini ben hallederim." Ufaklık biraz beceriksiz çıktı. Toprağını benim kaktüsüme atmış. Temizleyeyim dedim. E doğal olarak elime battı. Sinirlendim. Çok bağırdım, çok tepindim...

  Sonra onu kuyuma götürdüm. Uzun bir yolculuktan sonra mavi kuşumun yanındaydık. Oturduk onu izledik. "Sonu iyi bitecek, biliyorum." dedi. Kuşumu izlemeye devam ettik. Sonra uyumuşuz. Uyandığımızda ay doğmuştu. Sonra O'nu dışarı çıkardım.

  Bir daha gelir mi bilmiyorum. Eğer gelirse fidanı dikmiş olacağım. Gelmezse de dikip, dikmediğimi bilemeyecek değil mi? E o da mavi kuşumla benim küçük sırrımız olacak.